Europese Bosolifant
maandag, 15 februari 2010 16:15
De na het laatste glaciaal uitgestorven robust gebouwde langpotige Europese Bosolifant Elephant antiquus (Falconor & Cautley, 1847) met een schouderhoogte van meer dan drie en een halve meter wordt in het Engels ook wel “Straight tusked elephant” genoemd en dient niet te worden verward met de tegenwoordig nog in Afrika levende bosolifant (Loxodonta cyclotis). Aan de bouw van de schedel is te zien dat de Europese Boslifant niet verwant is aan de Mammoet.
De Europese Bosolifant is volgens paleontoloog Maglio (1973) een nazaat van de Oost_Afrikaanse Elephas recki uit het Vroeg-Pleistoceen. Hij gaf de Europese en Aziatische bosolifant dezelfde naam, E. namadicus. Tegenwoordig wordt E. namadicus gebruikt voor de eveneens uitgestorven Aziatische bosolifant en E. antiquus voor de Europese bosolifant.
De oudst bekende vindplaats van deze olifant in Europa met een ouderdom van ongeveer 700 duizend jaar is gelegen in het Italiaanse Isernia La Pineta. Bekend is dat het leefgebied van de Europese Bosolifant zich uitstrekte van Zuid-Europa tot aan Denemarken en Polen. De Noordelijke vindplaasten komen vrijwel alle uit het laatste interglaciaal (Eemien 127.000 tot 110.00 jaar geleden).
Fossiele resten van Europese Bosolifanten in Nederland en de Noordzee zijn gedateerd van ruim 100.000 tot 11.000 jaar geleden hetgeen aantoont dat de soort zich tot laat in het Weichsel glaciaal in stand wist te houden. In de Nederlandse plaats Raalte is bijvoorbeeld een kies gevonden van ongeveer 32.500 jaar oud. De neerwaarts gerichte rechte slagtanden van de Europese Bosolifant konden enorme afmetingen bereiken en staken enigszins naar buiten.
Tijdens het Pleistoceen verspreidde het landijs zich op en neer over grote delen van het noordelijk halfrond. In perioden dat het landijs zich terugtrok (interglacialen) werd het klimaat warmer. Tijdens deze interglacialen heerste er in grote delen van Europa een subtropisch klimaat.
De weelderige bossen die in die perioden ontstonden vormden de belangrijkste voedselbron voor de loofetende Europese Bosolifant. Uit de bouw van de kiezen is af te leiden dat de Europese Bosolifant zich zowel aan het hardere gras (hoge kroon) als aan zachte blaadjes en twijgjes (grove lamellen) te goed deed. Aan het einde van een interglaciaal trok de Europese Bosolifant zich terug naar het zuiden.